ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بودشادمان جانی که او را چون تو جانانی بودخرم آن خانه که باشد چون تو مهمانی در اومُقبل آن کشور که او را چون تو سلطانی بودزنده چون باشد...

۰ ۱۲۶۳

خاک دل آن روز که می بیختندشبنمی از عشق بر او ریختنددل بدان رشحه غم اندود شدبود کبابی که نمک سود شددل که ز عشق آتش شیدا در اوستقطره ی خونی ست ، که دریا در اوستنیست دل آند...

۰ ۷۷۲

ما مست و خراب از می پیمانه ی عشقیمبی خویشتن و واله و دیوانه ی عشقیمغرقیم به دریای خروشنده ی هستیتا در طلب گوهر یکدانه عشقیمما گوهر پرارج زمانیم ولیکنچون گنج نهان ، در ...

۰ ۶۴۹

بیابانی ست عشق ایدل، که پیدا نیست پایانشبه منزل کی رسی؟ تا گم نگردی در بیابانشندانم عشق را ملت، ولی هر کس که عاشق شدمسلمان کافرش می‌خواند و، کافر مسلمانشنه از کفرم ح...

۰ ۷۰۱

زآتشکده و کعبه، غَرَض سوز و نیاز استو آنجا که نیازست، چه حاجت به نمازستبی عشق، مُسخّر نشود مُلک حقیقتکان چیز که جز عشق بود، عین مجازستچون مرغ، دلِ خسته ی من صید نگردد...

۰ ۳۸۴

سوگند خورده ایم به موی تو بارهاتا بگذریم در غمت از اختیارهاگفتم : که دل به زلف تو گیرد مگر قرارزان بی خبر که داده به باد ، او قرارهاداند کسی که روزش از آن طره گشته شامبر...

۰ ۴۶۱

زاهدی کز صحبتِ ما دُرد نوشان ننگ داشتدیدَمَش دِی خِرقه در رَهنِ مِی گلرنگ داشتبنده ی پیر خراباتم که در آئین عشقاز سماعِ قول شیخ و نام زاهد ننگ داشتعاشقان را وعظِ شیخ ...

۰ ۷۰

عشق ، آب و رنگ گلزارِ دل استرهنما و هادی هر منزل استسینه فانوس ست و شمعش عشق داندل صدف ، عشق است گوهر اندر آندیده ی فانوس ، بی شمع ست کوربی گُهر بزمِ صدف را نیست نورمحرم...

۰ ۴۷۹

ز نام بهره نبردیم غیر بدنامیز کام صرفه نبردیم غیر ناکامیشکست شیشه ی تقوی به سنگ رسواییگسست سبحه ی طاعت بدست بدنامیبیار باده که این آتشِ سلامت سوزبرون کند ز تنِ مرد ، ...

۰ ۴۲۷

شاه باشد ، اگر این رتبه گدایی داردساقیا چند شتابی به خرابی دلمآخر این خانه ی ویرانه خدایی داردهمچو نی با لب شیرین تو دمسازم و جفتبندبندم ز غمت ساز و نوایی داردمی روم ا...

۰ ۷۵۵

هان و هان در گردش آور جام رابیش از این ضایع مکن ایام رازندگی خواهی؟ شراب عشق نوشزهد را یک سو فکن ، در عشق کوشعشق باید زافتخار آموختنخوشه چیدن ، خرمن خود سوختنعاشقی پیو...

۰ ۲۱۸